Osnovna prirodna bogatstva i privredni resursi opštine Srbac su: zemljište, šume, voda i kaolinizirani granit.

          Od ukupne površine (453 km2), 52,2% čini poljoprivredno zemljište. Šume se prostiru na 41,o4%, dok vode (rijeke i bare) zauzimaju 3,23% ukupne površine.Na području Kobaša smještena su bogata nalazišta kaoliniziranog granita koja omogućavaju višegodišnju eksploataciju.

            Zemljište je osnovni prirodni resurs  na kome većina stanovništva opštine temelji svoju egzistenciju. Bitno je napomenuti da je zemljište još uvijek očuvano od zagadjenja, a ratarske površine uredjene  i izgradnjom regulacionih sistema zaštićene od poplava i suviška vode.

            Pašnjaci na brdovitim predjelima obiluju travom što pruža pogodne uslove za razvoj stočarstva. Postoje dobri uslovi i za voćarsku proizvodnju. Ukupno gledajući opština Srbac ima izvanredne uslove za proizvodnju zdrave hrane, što već duže vrijeme i ostvaruje.

            Dominantna ratarska proizvodnja na području opštine je proizvodnja kukuruza što omogućava sve obimniju stočarsku proizvodnju i proizvodnju ribe. Od ostalih žitarica najviše se proizvodi pšenica, a zatim ječam.

            Relativno povoljni tržišni uslovi podstiču obimnu proizvodnju povrća koja primjenom savremenih dostignuća (navodnjavanje, plastenici) daje sve bolje rezultate.  Od povrtlarskih kultura najviše se proizvodi krompir, zatim paradajz, paprika, luk i kupus. Za tržište se u posljednje vrijeme sve više proizvode lubenice i dinje.

            Proizvodnja voća (šljiva, jabuka, kruška) je ekstenzivna i uglavnom za vlastite potrebe, mada u posljednje vrijeme ima primjera podizanja modernih zasada koji daju jako dobre proizvodne i ekonomske rezultate.

            Zahvaljujući prirodnim pogodnostima, relativno povoljnim tržišnim uslovima i u dobroj mjeri stečenom znanju i iskustvu, stanovništvo opštine Srbac već duže vrijeme ostvaruje uspješnu stočarsku proizvodnju. To se naročito može tvrditi za živinarstvo po kome ova opština zauzima vodeće mjesto u BiH. Širom opštine podigunto je više od 12o peradarskih farmi kapaciteta oko 10 hiljada pilića u turnusu, što omogućava godišnju proizvodnju od blizu l0.000 tona mesa. Sve farme su sagradjene po najsavremenijim evropskim standardima sa najvišim stepenom automatizacije i zaštite. U živinarsku proizvodnju srbački proizvodjači su ugradili i neka specifična iskustva po kojima je ''srbačko pile'' postalo prepoznatljivo kao pojam kvaliteta i predmet prioritetne potražnje na tržištu. Na području opštine sagradjena je i moderna klaonica peradi i nekoliko manjih kapaciteta za klanje i doradu pilića.

            U opštini postoji i više govedarskih i svinjogojskih farmi. Ova proizvodnja mogla bi biti znatno obimnija kad bi se za to obezbijedio ekonomski stimulans. Isto se može reći i za proizvodnju mlijeka.

            Iako opština Srbac raspolaže izvanredno povoljnim uslovima za stočarsku proizvodnju, a u nekim oblastima (živinarstvo, svinjogojstvo, govedarstvo) postiže veoma dobre rezultate, mogućnosti se ne koriste optimalno. Neka područja (Novi Martinac) raspolažu prostranim pašnjacima pogodnim za uzgoj ovaca i koza, ali su  neiskorištena i podložna degradaciji.

            Posebno poglavlja u proizvodnji hrane ima proizvodnja ribe. Ribnjak na Bardači osnovao je 1802. godine Viktor Burda porijeklom iz Galicije, da bi 1908. započela organizovana proizvodnja. Od 377 hektara prije Prvog svjetskog rata, ribnjak se proširivao, dogradjivao i modernizovao, da bi sa jezerima Rakitovac, Sinjak, Mali i Veliki Dajkovac, Prevlaka, Necik i Lug, dostigao površinu od 657 hektara. Početna proizvodnja kretala se  od 80 do 130 tona ribe godišnje. Godine 1981. ostvarena je rekordna proizvodnja od 850 tona šarana, amura, tolstolobika i nekih drugih vrsta ribe.

            U godinama gradjanskog rata 1992-95. i poratnom periodu, ribnjaci su zapušteni i devastirani, a proizvodnja gotovo sasvim zamrla. Obnova i rekonstrukcija ribnjaka započela je 2004. godine.

 Od istraženih rudnih bogatstava, u srbačkoj opštini su potvrđena bogata kaoliniziranog granita. Na sjevernoj strani planine Motajice, u blizini Brusnika i Kobaša, otkrivena su nalazištakaoliniziranog granita koja omogućuje višedecenijsku eksploataciju. Već duže vrijeme na površinskom kopu se vodi rovna masakoja sadrži oko 13 % kaolina dobrog kvaliteta, a ostatak čine feldsfat, beril, liskun i kvarc, koji se koriste u industriji nemetala.  Motajica sadrži i veće količine granita koji se koristi u graditeljstvu, za podizanje obaloutvrtda i rjedje za gradnju puteva. Na osnovu djelimičnih istraživanja došlo se do saznanja da ova planina u svojoj utrobi skriva i druga rudna bogatstva što naknadnim aktivnostima treba potvrditi.

Značajan prirodni resurs, koji se u posljednje vrijeme intenzivno eksploatiše, su nalazišta šljunka i pijeska u koritima Save i Vrbasa. Količine ovih materijala znatno premašaju potrebe opštine pa se plasiraju i na tržište izvan opštinskog područja, a koriste se u gradjevinarstvu, izgradnji puteva i sl. U opštini postoje kapaciteti za preradu ovih materijala (proizvodnja betonskih cijevi i elemenata), ali je ova proizvodnja, zbog opšte poznatih privrednih teškoća, gotovo zamrla.